Amsterdam

Het WG-plein ligt er zonnig bij. Een schril contrast met hoe de dag begonnen was. In het speeltuintje spelen kinderen alsof het een lieve lust is. De schommel wordt zo fanatiek gebruikt, dat het een wonder is dat ‘ie niet afbreekt. De moeders zitten op een bankje en houden hun kroost in de gaten. Pooh, en wat voor moeders. Of zouden het misschien toch stiekem de au pairs zijn?

Amsterdam. Het is een stad waar je van moet leren houden. Op zonnige dagen zoals deze is urenlang door de stad slenteren een leuke bezigheid. Maar gericht slenteren op weg naar een afspraak ook. Ik meld me bij de dames van de receptie. De één is duidelijk geroutineerd. De ander moet alle processen nog op zich in laten werken, zullen we maar zeggen.

“Voor wie komt u?”, vraagt ze terwijl ze nog een stuk of vijf telefoongesprekken in de wacht houdt. Ik noem de naam van mijn afspraak. “Kijk jij effe op de G-schijf?”, bijt de door de wol geverfde receptioniste haar collega in plat Amsterdams toe. Die antwoordt tamelijk onzeker stamelend dat ze dat eigenlijk nog nooit gedaan heeft. Het is duidelijk dat de onervarenheid van de één irritatie wekt bij de ander. Uiteindelijk komt het toch nog allemaal goed. De interviewafspraak in het gebouw van de Amsterdamse Ondernemers Centrale verloopt soepel en snel. Een uurtje later sta ik weer buiten. Ik besluit een wandeling te maken. Even onthaasten. Krantje mee, je kent het wel.

Lopend door de Tweede Constantijn Huygensstraat lokt het Vondelpark. Dat is slechts op een steenworp van mij vandaan. Maar vorige week zat ik al in het Blauwe Theehuis, toch wel één van de relaxte horecagelegenheden in één van Nederlands mooiste stadsparken. De sfeer die daar hangt is heerlijk. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het loopt er in de rondte. Als je, nippend aan je witbiertje – want thee wordt er eigenlijk helemaal niet gedronken – goed luistert, dan kun je de meest uiteenlopende discussies horen. Van Amerikaanse kunstenaars over de situatie in het Midden-Oosten tot een jongeman die met een onvervalste ‘shock and awe’ techniek binnen vijf minuten het telefoonnummer van een wildvreemd meisje lospeutert. Respect, maar dat was vorige week.

Het warme weer vraagt om koud drinken. De Albert Heijn op de Overtoom biedt verkoeling. Voor de deur zet een leuke blonde meid haar hippe scooter neer. Ze doet haar evenzo hippe helm af. We wisselen speelse blikken. Ze lacht. Ik lach terug. Samen lopen we naar binnen. Helaas gaan we ieder een andere kant op. Ik pak een drankje uit de koeling en reken dat af. De straatkrantverkoper groet mij vriendelijk. Rustig loop ik richting het Leidseplein.

Wat direct opvalt zijn de toeristen. Waar die op plekken als het Vondelpark in de minderheid zijn, worden het er steeds meer al naar gelang je via de Leidsestraat richting De Dam loopt. Het is niet zo lastig om ze eruit te halen. De kleding verraadt namelijk vaak als eerste dat je hier niet met een local te doen hebt. Wat is dat toch met die toeristen? Ze worden opgelicht bij het leven. Kopen op de Zeedijk coke om vervolgens Omo Power in hun neus te stoppen. Ga nooit naar binnen in een restaurant waar de uitbater je naarbinnen probeert te lokken. Dat is regel één. Toch doen toeristen het en krijgen ze vies eten voor de hoofdprijs. En ze lijken het allemaal nog best te vinden ook, want tevreden kijken ze uit het raam terwijl ze hun vlees verorberen.

Op het Damrak is foute muziek te horen. Categorie Pipo de Clownhouse. Een lijkbleke Engelsman in Umbroshirt komt naar buiten. Telefoon in zijn handen. “Oi mate, it’s fucking briljant! I’m of out mie fokkin’ head. Wicked city, innit?” brult hij hij fonetisch zijn hoorn. Iets verderop zit een man met een Didgeridoo. Niet bepaald een native Australian maar ach, je moet toch iets doen om aan je geld te komen?

Het station is in zicht. Alle zomerjurkjes om mij heen ook. Deze stad leeft, dat is duidelijk. Het is makkelijk te begrijpen waarom vele mensen er zo graag willen wonen. Nou ja, resideren in een bezemkast kan ik niet echt wonen noemen. Maar toch heeft menigeen het er voor over om voor veel teveel geld in een veel te klein huis te wonen.

Ik kijk naar rechts. Ik zie het Post-CS gebouw. Nog even, en dan komt er ook een einde aan 11. Eén van de leukste clubs die de stad heeft. Jammer, maar helaas. Aan alle goede dingen komt een einde. Nelly Furtado heeft er al eens een liedje over gezongen.

Zelfs een plasje plegen is een genot in deze stad. Het toilet op CS is namelijk het domein van een stel luidruchtige, maar leuke Antillianen die de boel daar goed schoon houden en beheren. En zoals altijd het geval is met Antillianen is een discussie op ‘normaal’ niveau een discussie die wij zouden kwalificeren als schreeuwen. “WAT ZEG JE? EY! MAAK DIE WEECEETJE SCHOON, NO? JE MOET EVEN WACHTEN VOORDAT JE DIE PLASJE KUNT DOEN SWA!” Kennelijk is het de bedoeling dat er nog even gewacht wordt met plassen, want alles is nog niet helemaal schoon. “GA DIE WEECEETJE SCHOONMAKEN VOOR DIE MENEERTJE!”, roept iemand die kennelijk de leiding heeft tegen een enorme Antilliaan die met roze handschoenen de toiletten aan het schoonmaken is. Wat een mooie tegenstelling. Een wat oudere Engelsprekende toerist snapt het even niet meer. Hij komt niet meer naar buiten, denkt hij, en zoekt wanhopig naar de uitgang. “JE MOET DOOR DIE HEKJE LOPEN! WAT? WAT! YOU MUST WALK THROUGH DIE HEKJE SIR!” De man die in het hokje zit lijkt sprekend op wijlen Richard Prior. Of hij terugheeft van een tientje. Hij lacht: “NATUURLIJK HEB IK DIE WISSELGELDJE VOOR U!”

Wat een stad. Later als ik groot ben, dan zou ik best wel in een bezemkast willen wonen…