Keycard voyeurisme

“Hallo, ik ben senior communicatieadviseur bij Siemens. Kijk maar naar mijn kruis!” Hmmm, nee. That really doesn’t make any sense, now does it? Maar toch moet er een reden zijn dat tientallen mensen dagelijks met een voor hun schaamstreek bungelende pasje over straat lopen.

Ga maar eens op onderzoek uit. Zo tegen zes uur in de buurt van een groot station in dito stad. Daar moet je namelijk zijn om het fenomeen te aanschouwen. Allemaal mensen die klaar zijn met hun werk. Aan hun broek of rok, daar bungelt ‘ie. Jawel: de keycard.

De keycard is echt helemaal de shit. De tijd dat je nog door de receptioniste aan je mooie blauwe ogen herkend werd is verleden tijd. Sinds nine eleven kom je er zonder keycard niet in. Het ding doet niet alleen dienst als betaalmiddel in het bedrijfsrestaurant, je kunt sommige varianten zelfs gebruiken als vervoersbewijs in de trein. Dan kun je ongestoord je krantje blijven lezen als de conducteur om je kaartje vraagt. Als de beste man of vrouw het in eerste instantie niet doorheeft, dan doe je even je benen wat wijder en kijk je naar beneden:

“Goedemorgen, vervoersbewijzen alstublieft”.
[De conducteur is nog niet helemaal wakker, want hij zit het niet]
“Goedemorgen, uw kaartje alstublieft?”
[Vouwt krant dicht, doet benen iets uit elkaar, schuift schaamstreek naar voren en knikt twee keer met hoofd naar beneden]
“Ah, ik zie het al. Een keycard-met-vervoersbewijs-voor-in-de-trein. Overstappen in Leiden. Goede reis nog!”

Voor in de zomer of voor trajecten waar de conducteurs wat minder van het navelstaren en kruis kijken zijn – of teveel klachten voor ongewenste intimiteiten hebben gekregen – is er een speciale variant met een jojo-systeem. Even aan het koordje trekken tot ooghoogte van de kaartjesknipper… En weer loslaten. De luxer modellen hebben zelfs een vertragingsysteem opdat je kaart niet heel erg hard ergens tegenaan of naar binnen schiet.

Maar wat kun je er nog meer mee dan dat? Wat rechtvaardigt het dragen van de keycard anders dan waar ‘ie voor bestemd is? Dat is hier de kwestie.

Het zou trots kunnen zijn. Trots om voor een bepaalde firma te werken. Maar dat is weer tegenstrijdig met het ‘gezeur over de baas’ dat steevast op iedere bedrijfsborrel te horen is. Als de baas niet in de buurt is uiteraard, want anders is ‘ie best wel een toffe peer. Misschien is het dan een methode om je te onderscheiden. Maar van wat? Voor wie? Rivaliteit tussen afdelingen of bedrijven? Van ehh die ene firma tegen die andere? Ik zie nog steeds het nut er niet van in.

Zou het dan een manier zijn om te laten weten dat je beschikbaar bent voor een date? Is keycard daten dan ineens een rage in het bedrijfsleven? ‘Haal uw kaart door de sleuf en vindt uit of u een match bent.’ Hmmm, nee. Dat slaat ook nergens op. Bovendien zijn ze bij de overheid ook helemaal keycard geil. Zijn we er nog steeds niet uit…

Kijk, het is best aannemelijk dat je in het gebouw of in een straal van 100 meter daarvan met dat ding rondloopt. Maar naar huis fietsen met zo’n bungelend kaartje tussen je benen kan écht niet. Laat staan dat je er op de vrijdagmiddagborrel op het terras mee (voor schut) loopt.

Let’s face it. Er is gewoon geen reden. Het is gewoon nerdy. Waarom zou je anders met je keycard flashen? Het is een functioneel iets, dat tegelijkertijd geen enkele functie heeft anders dan van A naar B reizen, betalen of ergens naar binnen komen. Je kunt er geen cocktails mee betalen en in de je krijgt er geen korting mee in winkels of restaurants. De keycard, ja die had eigenlijk het liefst credit card willen zijn. Maar helaas. Het stuk plastic is veroordeeld om voor de rest van zijn miserabele bestaan door gleuven en voor pasjeshouders te worden gehaald dan wel aangeboden.

Toch zullen er altijd mensen met een keycard fetisj blijven bestaan. De eerste key cardhouder in tepelpiercing variant is al gesignaleerd. In Amerika zijn er zelfs nerds schuine streep key card fetisjisten die Blogs posten met een foto van… Hun keycard. Just dying to become the employee of the month.

Nou… Wees er maar trots op!