Voor het eerst bevond ondergetekende zich tijdens de viering van de verjaardag onzer koningin-moeder in het Oosten des lands. Koninginnedag in Arnhem mag, naar zo bleek, met recht een aanrader worden genoemd. Hoewel ik als keiharde westerling eerst sceptisch was, moest ik na een uurtje en drie, vier bier toch toegeven dat het best goed toeven was zo tussen de grote en minder grote stadspodia waar allerhande bandjes hun kunsten vertoonden.

Nu ben je kebabreporter of je bent het niet, dus het viel mij direct op dat het in Arnhem stikt van de spitten. Het eerste spotte ik bij het hoofdpodium, al hoofdknikkend op de rhymes van Lange Frans. De dame achter de balie was gekleed in thematische Duizend-en-één-nacht outfit en ze lachte mij vriendelijk toe. Vol goede hoop draafde ik richting haar kraam, maar één blik op de bijna grijsgekleurde stukken nepvlees in de au-bain-marie maakte dat ik enigszins onbeleefd terstond rechtsomkeert maakte. Onder het uitroepen van “Tyfus wat ziet die kebab er smerig uit hier!” kuierde ik naar de friettent ernaast om me voor vier euro te goed te doen aan een grote puntzak met mayo.
Tot zover poging één.

Een paar uur later wandelde mijn gezelschap over de Rijnkade. Al gauw werden we een zijstraatje in gelokt door de unieke klanken van de Hot Stewards. Deze heren zagen eruit als een rock meets punk crossover en speelden rockversies van liefdesliedjes uit de synthesizer decade, ook wel bekend als de jaren ’80. Prachtig om te zien, een waar feestje vlak voor één of andere homobar (tenminste, dat stond er op FourSquare, maar volgens 4SQ is de bushalte in de Amsterdamsestraatweg óók een homobar, dus of het klopt weet ik niet). Fijn sfeertje, heerlijk.

Na een heftig uurtje op en neer springen hadden we honger en pijn aan de voeten, dus stiefelden we gezamenlijk terug naar de kade. Aldaar nam ik voor het eerst de tijd eens goed te kijken wat Arnhem mij zoal te bieden had, qua voer. Ik telde een stuk of vijf spitten en hongerig als ik was besloot ik er willekeurig eentje uit te kiezen. De Troya werd de gelukkige, voornamelijk vanwege de beschrijving van hun broodje op een geprint A4tje: ‘kalfsvlees, gemengde salade, gemengde sauzen’. Fijn! geen kip!

De kraam was onderdeel van een Turks restaurant en dat gaf mij goede hoop. De ietwat bezwete kebabbers werkten zich het leplazarus om de bestellingen af te werken. Éénmaal aan de beurt bestelde ik een broodje döner met alles en wat ik kreeg overtrof qua formaat al mijn verwachtingen. Het broodje was gigantisch. Een ruime kwart van een fiks Turks brood was volledig dichtgetimmerd met vulling. Ik

betaalde met een gelukzalige glimlach de festivalprijs van 5 euro en liep gewapend met broodje en een vork terug naar mijn vrienden.

Het vlees smaakte redelijk. Vrij lafjes gekruid, maar wel belachelijk overvloedig aanwezig. Het groenvoer was met witte ui, tomaat, komkommer en ijsbergsla gewoontjes, maar wel vers, fris en knapperig. De knoflooksaus was wel erg potent en romig, ik vermoed zelfgemaakt. Allergrootste nadeel van dit broodje was het gebrek aan sambal, die was kennelijk op. Na ongeveer vijf minuten had ik eindelijk voldoende döner weggewerkt om de rest van het broodje met mijn handen naar binnen te kunnen werken, zoals het een goed kebabeter betaamt. De verdeling liet overigens wel zwaar te wensen over, aangezien ik begon met alleen kebab en eindigde met alleen sla.

Eigenlijk kan ik kort zijn. Het broodje was qua smaak niet heel bijzonder, maar wel gewoon lekker. Dat in combinatie met zijn grootte maakte dat ik met een zeer tevreden gevoel nog meer bier kon gaan drinken. Fijne stad toch, Arnhem.

Deel met je vrienden/Bookmark

Jefke, Antonio, Mehmet, make up your mind! Personeel was wel hoorbaar “achter”, maar niet aanspreekbaar, dus wierp ik een blik in de (v)leesmap. Een Mijn Geheim, een Autovisie, een Party en een Prive, allen uit 2008. Aan de neus van de Volvo S60 is sinds 2008 een boel werk verricht, viel me op, al kwam ie toch minder gedateerd over dan die van Connie Breukhoven. Voor Mijn Geheim me echt begon te boeien, kwam er iemand van achter. Al snel – te snel – had ik mijn broodje (€6,00), en de warning signs hadden gelijk. Slap, lauwwarm, fantasieloos. Een triest en herfstig snippertje sla tussen flarden vreugdeloos vlees, niet in of op maar naast een brak broodje. Een rode spuitfles uit de spicy-tomaat familie en een dito gelige van de knoflook-variant stonden op tafel, klaar om een beroerd maal niet veel beter te maken. De hoeveelheid vlees was, zie foto, genereus. De bediening was allervriendelijkst. Hetgeen niet wegneemt dat ik – ik kom gemiddeld eens per twee jaar in Groningen - in 2013 toch ergens anders ga eten.



Deel met je vrienden/Bookmark

Nu ben ik niet heel erg bekend in Amsterdam, dus het werd gewoon een kwestie van rond dwalen. Nou was dat met het zonnetje op mijn hoofd niet echt een drama, maar de weg kende ik dus niet. Voordat ik wist wat er gebeurde keek opzij recht in de dode ogen van een vrouw in verre staat van ontkleding. Ah, ik was op de Wallen. Nou weet ik dat ze daar in warm vlees specialiseren, maar hoewel ik nog nooit gehoord heb over iemand die soa’s heeft opgelopen via een broodje kebab was ik niet van plan om de eerste te zijn. En ja, ik weet dat de kebabbers vaak een rubbertje om (hun handen) doen, maar toch bleef ik wat huiverig. Ik plaatste een berichtje op Facebook dat ik twijfelde aan het halen van kebab op de Wallen en werd onmiddellijk door Bas toegejuicht. ‘Ok, ok, ik offer me wel op.’ was de gedachte.
Vervolgens kwam ik tot de conclusie dat ik geen cash bij me had. Op zoek naar een pinautomaat dwaalde ik weer helemaal terug tot het station (als gezegd, niet bekend in A’dam) en tegen de tijd dat ik eenmaal papieren valuta in mijn handen had trilde deze zelfde handen van de honger. Eten, en snel.
Ik liep wel weer een beetje terug, maar toen ik eenmaal op de Lange Niezel stond en Pizzeria/Grillroom L’Amor zag twijfelde ik geen moment. Dan maar geen Wallen. Half stoned door het tweederangs meeroken met de Britse toeristen wankelde ik naar binnen.

De zaak zag er netjes uit, en verkocht alles van gebak tot kebab (Gebab?). Overigens grappig om te zien dat er allemaal beeltenissen van Maria hingen, die zie je meestal niet als je kebab besteld. Ik bestelde een broodje en een flesje cola en kon hiervoor €7,50 afrekenen. De WC had ook nog een briefje dat dit €0,50 zou kosten, maar aangezien ik al eten besteld had werd hier niet om gevraagd. Mooi.
Het vlees van een gelijmde rol en werd nog even opgebakken. Het brood was lekker knapperig Turks brood. Er werd vlees in gemikt, een lading groenvoer bestaande uit sla, grote stukken tomaat en komkommer, en het geheel werd mij toegereikt met de opmerking dat ik er zelf saus uit de flessen op kon spuiten.
Na dit gedaan te hebben kan ik concluderen dat de knoflooksaus volstrekt standaard was, de sambal proefde ik nauwelijks (plus de fles zat niet goed dicht ofzo, waardoor ik allemaal sambal over mijn shirt heen spoot. Fijn.), en het was weer een typische begin-als-vegetariër-en-eindig-als-carnivoor verdeling. Het vlees was, jawel, kip, maar lekker gekruid.

Toch, ondanks de keuze voor standaard producten en de minder interessante verdeling was het geheel wel erg vers en smakelijk. Ik had overigens nog flink wat over tegen de tijd dat ik vol zat. Na deze foto genomen te hebben heb ik er nog drie happen in geforceerd omdat ik het echt lekker vond, maar daarna heb ik met ietwat spijt (zeker gezien de prijs) de rest toch weggegooid.

Deel met je vrienden/Bookmark

Afgelopen zaterdag was een heerlijke zomerdag. Zo lekker dat ik had besloten om een tyfus eind te fietsen voor een bezoek aan mijn oma en een broodje kebab. Het laatste liep helaas uit op een regelrechte ramp. De eigenaar van deze toko hoort zich kapot te schamen!! Wat een blamage was dat…

Oké, de Sphinx in Rhenen dus. De tent waar je NIET wil eten maar wat ik helaas dus wel deed. Zoals ik al zei. Heerlijk zonnetje. Eind gefietst. Honger!! Ik liep naar binnen en bestelde een broodje. Groot of klein? doe maar klein. Dat is dan 5,50 werd er gezegd alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hoorde ik dat goed 5 euro fucking 50?? Ik kijk naar de grote menulijst en zie dat het blijkt te kloppen. Een groot broodje mag hier zelfs 7,50 kosten. In verband met mijn absurde honger besloot ik dat het toch moest gebeuren en rekende ik af. Colaatje er bij tegen de dorst en kijken maar wat voor een kasteel deze beste man gaat bouwen voor deze absurde prijs. Het eerste wat hij deed was een pita onder de grill gooien. Ik voelde me onmiddellijk genaaid en besloot de rest van de zaak onder de loep te nemen. Het eerste wat opviel was het grote draaiende spit. Het plastic nog om het vlees. Maar wat was dat nou… De kachel stond ook al aan. Kleurde duidelijk oranje. Het spit draaide nog wat verder rond zodat het de andere gescheurde/gesmolten zijde van het plastic kon onthullen. Hé kerel! Dat gaat niet helemaal goed hoor met dat spit! Het plastic smelt in het vlees. Welnee, zo gaat het er makkelijk vanaf. De rol is namelijk bevroren. Ik zeg nog een keer dat dat dus echt niet kan. De eigenaar beantwoord mijn opmerking met een blik van waar bemoei jij je mee en graait wat vlees van gister uit de bain marie. Dit gaat in een pannetje onder de grill. Gelukkig niet vers van de rol dus in dit geval. Begrijp me niet verkeerd. Tegenwoordig krijg je bijna overal kanker van en ik kan daar vrij goed mee leven maar fuck verdomme niet met mijn broodje kebab!!! De enige rede dat ik hier nog zat was dat ik al betaald had. Vervolgens ging het volgende verkeerd. De verkoper pakt zo’n spuitfles waar normaal saus in zit en knijpt het over de pan met vlees. Fucking water! Wat doe jij nou??  Wordt het vlees lekker mals van is het antwoord. Kom op zeg, dat gelooft toch niemand! (Blijf rustig Bert! Je hebt al betaald maar blijf rustig!) De man kijkt me zwaar geirriteerd aan en begint mijn pita open te snijden en te vullen. Met een aantal harde knepen probeert hij vervolgens zijn laatste beetje knoflooksaus over mijn broodje te ruften. Dit lukt met enkele druppels. Ik neem het broodje uit zijn handen en loop kwaad de zaak uit. Neem een foto voor de deur. Probeer een aantal happen en besluit de helft van het broodje weg te flikkeren. 5 en een halve fucking euro voor een pita met half gegrilled half gekookt vlees. Mini beetje knoflook en helemaal niks aan groenvoer! Ik ben voornamelijk carnivoor maar een beetje groenvoer mag best hoor. Wat een schande voor een kebabzaak was dit zeg!

Deel met je vrienden/Bookmark

Er zijn vandaag zeven goede redenen om kebab te eten:

1. Je hebt geen goede reden nodig om kebab te eten.
2. Thomas had zich in een vlaag van confusion of doorgeslagen fusion afgevraagd hoe kebab en pizza te mixen was. Mijn nieuwsgierigheid naar Kebab d’Italiano was enorm.
3. Berlusconi heeft opgeroepen tot verwildersing van Italië: alle buitenlandse eettenten dicht, alleen nog pizza, pasta en gelato. Kebab eten als daad van verzet staat me wel aan.
4. Instaptijd in het vliegtuig was 12.15. Te vroeg voor lunch, tenzij je bereid bent genoegen te nemen met een reuze saucijzenbroodje in de vertrekhal (prijs: 4 normale saucijzenbroodjes). In het vliegtuig kreeg ik een glas jus en drie chips. Daar loop ik niet op… Aangekomen op Roma Termini voelde ik dat ik er rijp voor was: Mangiare!
5. Mijn diëtist heeft me pasta en pizza verboden, MaCA Bunga Bunga, dus ik moet mijn voedselbron zorgvuldig kiezen.
6. De laatste twee lamlendige kebaboïde broodjes waren van het type Gallus gallus, niet echt dat je zegt the real thing.
7. De uitnodiging voor het diner van vandaag was Italiaans: ”Als we nu eens rond een uur of 8 verzamelen…” Dat wordt dus 21.00 uur voordat ik een menukaart in handen heb. Dus kebab en wel subito!
Het geluk is met de hongerige. Onmiddellijk links van het station Roma Termini ligt Piazza Dei Cinquecento. Hier is het direct raak. Er zit een enorme kebabzaak.
Ik storm naar binnen en vraag om een panne met Kebab. Tijd voor reflectie en recensie.
Allereerst blijkt het geen enorme kebabzaak te zijn. Ik moet leren de kebabreflex te onderdrukken en eerst te kijken. In werkelijkheid blijken er drie kebabzaken naast elkaar te zitten met de onnavolgbare namen Trattoria, Kebab Halal en Halal Kebab.

Ik schuif Trattoria binnen. Door grote spiegels aan de wand lijkt het heel wat, maar meer dan een doorsnede tent is het niet. Onmiddellijk na mijn bestelling realiseer ik me de juiste apparatuur staat te gloeien, maar zonder rol. Ben ik weer gevallen voor de voorgedroogde vleesresten op magnetron temperatuur?

Het feit dat ik al €3,50 heb afgedragen weerhoudt me er van naar Kebab Halal of Halal Kebab te lopen. O ye of little Faith! De drukte in de zaak en de prachtige platte broden hadden me direct op betere gedachten moeten brengen. Terwijl ik aanwijzingen geef voor het beleggen van mijn broodje komen twee kebabbers zuchtend met een enorme rol aansjouwen. Kortom: hoge omzet en echt lamsvlees.
Het product: een meer dan uitstekend broodje, waar ze eerst een dun laagje boter op smeren. De volgende laag is de sambalsaus, omdat ik ga voor de “picante”. De sla is gewoon en ongewoon slap. Aan het stempel is te zien dat hij duidelijk over de datum is. Gelukkig krijg ik maar een klein beetje. Tomaten en uit zijn wel vers, en deze gaan er in redelijke scheppen op. Daarna wordt het geheel netjes afgedekt met veel goed gekruid vlees. Net laagje knoflooksaus er overheen en het geheel kan opgerold worden. De verdeling kan hierdoor uitsluitend als perfect worden omschreven.
Het oordeel. Een broodje met hoge kwaliteit, iets betere sla en het was zelfs Topkebab geweest. De kruiding van het vlees is top, goed mals vlees en lekkere tomaten en ui. Ik heb het niet op de alles overheersende smaak en bite van sambal. Dat is hier niet het geval. Het uitje daarentegen… Niet zo’n laf ajuin dat zo is doorgekweekt dat het alleen maar smaakt naar de herinnering aan ui. Zo één waarbij de enige die er tranen van krijgt het ui zelf is, op het moment dat hij terugdenkt aan zijn woeste voorvaderen die goed Hollandse recepten als hachee tot een begrip hebben gemaakt. Nee, op dit broodje was het zo’n oer-ui waar je zelfs nog tranen van in je oren krijgt. Echt top. Of ik Berlusconi er voor moet bedanken weet ik niet (in ieder geval verdom ik het), maar deze Italiaanse kebab lijkt oorspronkelijker dan in veel Nederlandse tenten. En voor de prijs kan je er niet omheen. Wie doet de andere twee tenten?
PS. Bob kan héél boos kijken. De frites hebben ze er na “die blik” niet opgedaan. Daar moet toch eens EU regelgeving voor komen.

Trattoria

Piazza Dei Cinquecento

Roma

Deel met je vrienden/Bookmark

Deel met je vrienden/Bookmark

Aangezien de rest van de groep dus werd bezig gehouden door de sterke arm der wet besloot ik hen even te laten voor wat ze waren en aan de overkant in een bushalte mijn broodje bakker te maken. Wat had ik precies gekregen? Een behoorlijke unit. Met in eerste oogopslag al behoorlijk veel tomaat. Het broodje was goed geroosterd. Helaas was het gevuld met kipkebab. Stevig gekruid om de kipsmaak te verdoezelen maar niet gelukt. Als groenvoer de gebruikelijke sla komkommer tomaat maar ook tomaat en tomaat. Jezus wat zat er veel tomaat op dit broodje. Echt teveel. Het broodje werd afgemaakt met wat knoflooksaus en kennelijk wat sambal alleen was deze laatste niet te proeven. Even later was het broodje op. De boetes op zak en konden we verder. We zouden nauwlettend in de gaten worden gehouden.

Deel met je vrienden/Bookmark

Gelukkig had ik laatst een tip van iemand gekregen voor een zaak in Alkmaar, dus deze keer hoefde ik niet te zoeken, dat liet ik aan de TomTom over. Bakkerij Istanboel aan het Geert Groteplein, nummer 9. Helaas draaide er maar 1 rol, en dan weet je het tegenwoordig wel. Kip. De trend blijft zich doorzetten, helaas. Het broodje was bijzonder snel klaar, iets wat ik helemaal niet erg vond. Deze snelheid zou ik graag vaker zien! Voordeel van kebab halen in een bakkerij is meestal dat het brood erg goed is, wat ook hier het geval was. De kip was goed te doen al is het natuurlijk geen lam. Klein beetje sla, aangevuld met een klein beetje ui, en welgeteld 1 sliertje kool. Een onzichtbare en niet te proeven knoflooksaus. Toch zeker 4 druppels sambal. Dat mag, nee moet, natuurlijk beter. Ach, geen slecht 2,50 broodje, als tussendoortje. Helaas betaal je er hier 3,50 voor. Voor 1 euro minder zou ik nog wel eens terug komen. En tot mijn tevredenheid merkte ik dat ik na dit broodje best nog een broodje zou lusten, dus met de tour komt het wel goed.

Deel met je vrienden/Bookmark

Na een behoorlijk aantal weekenden te lui zijn om op de fiets te stappen, was het gisteren eindelijk zover. Ik zou naar de van Woustraat fietsen om de infamous Leeman Döner te testen.
Toen we in 2010 naar dat suffe, snel te vergeten, hiphopfeest Appelsap gingen, was hij gesloten. Dus bezocht ik uit kebabnood de suffe, snel te vergeten en inmiddels een stil faillisement gestorven Dönerium aan de overkant. Wat een kutdag was dat zeg. De Leeman Döner dus. Veel over gehoord. Ze maken in ieder geval hun eigen brood.

Na een stief kwartiertje fietsen parkeerde ik mn stalen ros naast nummer 160 en stapte verwachtingsvol naar binnen. Zo, het is me een partij warm hier binnen!!! Een kleine ruimte vol dikke spitten en drukdoende Lee-mannen (en vrouwen). Dit is een tent waar het altijd aan is; er staan nu dan ook vier, vijf man binnen te kanen en te bestellen. De keus is kip of lam, ik betaal twee euro. Erg snel krijg ik mn schatje in de handen gedrukt. Buiten, aan een statafeltje, begint het werk. Wat meteen opvalt aan deze döner is het brood. Zelfgemaakt. Lekker dun brood met redelijk wat meel of wat dat witte spullie ook is. (hoe zeg je dat?? het geeft af? je fikken worden er wit van?)
Goed.
Het werkt; het brood is erg lekker en eet goed weg. Ook heb je het idee, nee, het IS zo, dat je meer vlees dan brood hebt. Significant meer vlees dan brood. Het vlees is zoals verwacht vers van de rol en smaakt fijn. Ik twijfel of het lam is…maar lekker is het wel. De sambal is precies goed, de knoflooksaus is wat matig. Daar mag meer van het hoofdingrediënt in. Wel lekker grote flessen op tafel trouwens. Het enige, echte, minpuntje is dat het qua groente hoort bij de Twilight Zone die twee-eurokebab is. Er zitten verdomme alleen wat sliertjes sla op.
Nou zie ik verderop tomaat en wellicht nog veel meer handel, maar dat is schijnbaar voor andere gerechten ofzo. Jammerdepammer…misschien dat ze wat extra’s zouden kunnen doen, dan stijgt de Leeman meteen hard in de ranking. Oordeel; goeie tent, dat brood kickt ass, jammer van het groenvoer.

Deel met je vrienden/Bookmark

#1. Doner 66, Utrecht
De grootste belediging tot kebab die ik ooit heb ontvangen. En het was nog mijn introductie in het leven van kebabreporter ook. Leugens op de borden (lamskebab; ‘uniek in Utrecht’. Right.), weinig groen, vreselijk droog vlees en een belachelijk bedrag van €5 voor een broodje  wat nog eens erg klein is ook. Toendertijd introductie prijs, inmiddels kost het ‘broodje’ €6.

#2. Fat Tony’s, Leeds
Helaas kan ook ik mij niet beperken tot onze eigen landsgrenzen; nummer 2, is toch echt te vinden in Leeds, Engeland. Je krijgt een wrap met droog eiervlees voor €4. Klaar.
Mijn vermoeden is dat mensen hier uitsluitend komen om ‘Fat Tony’ te vriend te houden, want met een naam als deze moet hij wel vrienden in het verkeerde circuit hebben.

#3. Broodje Nobel, Utrecht
Een zacht wit bolletje met droog eiervlees, een belachelijk bedrag van €4,50 en een verkoper die veel te opdringerig was. Brrr.

#4. Huzur, Utrecht
Helaas, zoals al voorspeld door Bert moet ik er ook een durüm tussen gooien. Nou komt dat o.a. omdat de Huzur geen broodjes verkoopt. Ook geen lamsvlees overigens. Je krijgt een durüm kipsvlees voor €3,50 die je maag er mogelijk toe aan zet om te geloven dat het te eten krijgt. Maar dat eten moet je dan wel ergens anders bestellen, want erg vullend is het voedsel bij Huzur niet. Voornamelijk geschikt na een avondje drinken, zodat je misschien niet meer door hebt dat je durüm kip staat te eten.

#5. Automatiek (K)ruys, Utrecht
Slechtste service ooit, slechtste gezelschap ooit. Stinkende halfdronken gasten die vermoedelijk net in Hoog Catharijne hebben geslapen houden je gezelschap terwijl jij je nauwelijks gegrilde broodje probeert weg te werken. Sla, saus en vlees allemaal erg standaard voor €3,50. Voornamelijk op de maandag vermijden.

Dus, dat was mijn chagrijn weer voor deze week. Gelukkig is dit jaar bijna over. Laten we hopen dat er in 2011 erg veel smakelijke beestjes geboren worden, en heel wat chefs besluiten hun deuren en hun spit voor ons open te stellen. Mijn goede voornemen is om vooral veel mooie verhalen te schrijven. Alvast een gelukkig nieuwjaar!

Deel met je vrienden/Bookmark