Kebabreporters: Sphinx te Rhenen
Afgelopen zaterdag was een heerlijke zomerdag. Zo lekker dat ik had besloten om een tyfus eind te fietsen voor een bezoek aan mijn oma en een broodje kebab. Het laatste liep helaas uit op een regelrechte ramp. De eigenaar van deze toko hoort zich kapot te schamen!! Wat een blamage was dat…
Oké, de Sphinx in Rhenen dus. De tent waar je NIET wil eten maar wat ik helaas dus wel deed. Zoals ik al zei. Heerlijk zonnetje. Eind gefietst. Honger!! Ik liep naar binnen en bestelde een broodje. Groot of klein? doe maar klein. Dat is dan 5,50 werd er gezegd alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hoorde ik dat goed 5 euro fucking 50?? Ik kijk naar de grote menulijst en zie dat het blijkt te kloppen. Een groot broodje mag hier zelfs 7,50 kosten. In verband met mijn absurde honger besloot ik dat het toch moest gebeuren en rekende ik af. Colaatje er bij tegen de dorst en kijken maar wat voor een kasteel deze beste man gaat bouwen voor deze absurde prijs. Het eerste wat hij deed was een pita onder de grill gooien. Ik voelde me onmiddellijk genaaid en besloot de rest van de zaak onder de loep te nemen. Het eerste wat opviel was het grote draaiende spit. Het plastic nog om het vlees. Maar wat was dat nou… De kachel stond ook al aan. Kleurde duidelijk oranje. Het spit draaide nog wat verder rond zodat het de andere gescheurde/gesmolten zijde van het plastic kon onthullen. Hé kerel! Dat gaat niet helemaal goed hoor met dat spit! Het plastic smelt in het vlees. Welnee, zo gaat het er makkelijk vanaf. De rol is namelijk bevroren. Ik zeg nog een keer dat dat dus echt niet kan. De eigenaar beantwoord mijn opmerking met een blik van waar bemoei jij je mee en graait wat vlees van gister uit de bain marie. Dit gaat in een pannetje onder de grill. Gelukkig niet vers van de rol dus in dit geval. Begrijp me niet verkeerd. Tegenwoordig krijg je bijna overal kanker van en ik kan daar vrij goed mee leven maar fuck verdomme niet met mijn broodje kebab!!! De enige rede dat ik hier nog zat was dat ik al betaald had. Vervolgens ging het volgende verkeerd. De verkoper pakt zo’n spuitfles waar normaal saus in zit en knijpt het over de pan met vlees. Fucking water! Wat doe jij nou?? Wordt het vlees lekker mals van is het antwoord. Kom op zeg, dat gelooft toch niemand! (Blijf rustig Bert! Je hebt al betaald maar blijf rustig!) De man kijkt me zwaar geirriteerd aan en begint mijn pita open te snijden en te vullen. Met een aantal harde knepen probeert hij vervolgens zijn laatste beetje knoflooksaus over mijn broodje te ruften. Dit lukt met enkele druppels. Ik neem het broodje uit zijn handen en loop kwaad de zaak uit. Neem een foto voor de deur. Probeer een aantal happen en besluit de helft van het broodje weg te flikkeren. 5 en een halve fucking euro voor een pita met half gegrilled half gekookt vlees. Mini beetje knoflook en helemaal niks aan groenvoer! Ik ben voornamelijk carnivoor maar een beetje groenvoer mag best hoor. Wat een schande voor een kebabzaak was dit zeg!
Kebabreporters: Roma Termini – Italiaanse Kebab
Er zijn vandaag zeven goede redenen om kebab te eten:
1. Je hebt geen goede reden nodig om kebab te eten.
2. Thomas had zich in een vlaag van confusion of doorgeslagen fusion afgevraagd hoe kebab en pizza te mixen was. Mijn nieuwsgierigheid naar Kebab d’Italiano was enorm.
3. Berlusconi heeft opgeroepen tot verwildersing van Italië: alle buitenlandse eettenten dicht, alleen nog pizza, pasta en gelato. Kebab eten als daad van verzet staat me wel aan.
4. Instaptijd in het vliegtuig was 12.15. Te vroeg voor lunch, tenzij je bereid bent genoegen te nemen met een reuze saucijzenbroodje in de vertrekhal (prijs: 4 normale saucijzenbroodjes). In het vliegtuig kreeg ik een glas jus en drie chips. Daar loop ik niet op… Aangekomen op Roma Termini voelde ik dat ik er rijp voor was: Mangiare!
5. Mijn diëtist heeft me pasta en pizza verboden, MaCA Bunga Bunga, dus ik moet mijn voedselbron zorgvuldig kiezen.
6. De laatste twee lamlendige kebaboïde broodjes waren van het type Gallus gallus, niet echt dat je zegt the real thing.
7. De uitnodiging voor het diner van vandaag was Italiaans: ”Als we nu eens rond een uur of 8 verzamelen…” Dat wordt dus 21.00 uur voordat ik een menukaart in handen heb. Dus kebab en wel subito!
Het geluk is met de hongerige. Onmiddellijk links van het station Roma Termini ligt Piazza Dei Cinquecento. Hier is het direct raak. Er zit een enorme kebabzaak.
Ik storm naar binnen en vraag om een panne met Kebab. Tijd voor reflectie en recensie.
Allereerst blijkt het geen enorme kebabzaak te zijn. Ik moet leren de kebabreflex te onderdrukken en eerst te kijken. In werkelijkheid blijken er drie kebabzaken naast elkaar te zitten met de onnavolgbare namen Trattoria, Kebab Halal en Halal Kebab.
Ik schuif Trattoria binnen. Door grote spiegels aan de wand lijkt het heel wat, maar meer dan een doorsnede tent is het niet. Onmiddellijk na mijn bestelling realiseer ik me de juiste apparatuur staat te gloeien, maar zonder rol. Ben ik weer gevallen voor de voorgedroogde vleesresten op magnetron temperatuur?
Het feit dat ik al €3,50 heb afgedragen weerhoudt me er van naar Kebab Halal of Halal Kebab te lopen. O ye of little Faith! De drukte in de zaak en de prachtige platte broden hadden me direct op betere gedachten moeten brengen. Terwijl ik aanwijzingen geef voor het beleggen van mijn broodje komen twee kebabbers zuchtend met een enorme rol aansjouwen. Kortom: hoge omzet en echt lamsvlees.
Het product: een meer dan uitstekend broodje, waar ze eerst een dun laagje boter op smeren. De volgende laag is de sambalsaus, omdat ik ga voor de “picante”. De sla is gewoon en ongewoon slap. Aan het stempel is te zien dat hij duidelijk over de datum is. Gelukkig krijg ik maar een klein beetje. Tomaten en uit zijn wel vers, en deze gaan er in redelijke scheppen op. Daarna wordt het geheel netjes afgedekt met veel goed gekruid vlees. Net laagje knoflooksaus er overheen en het geheel kan opgerold worden. De verdeling kan hierdoor uitsluitend als perfect worden omschreven.
Het oordeel. Een broodje met hoge kwaliteit, iets betere sla en het was zelfs Topkebab geweest. De kruiding van het vlees is top, goed mals vlees en lekkere tomaten en ui. Ik heb het niet op de alles overheersende smaak en bite van sambal. Dat is hier niet het geval. Het uitje daarentegen… Niet zo’n laf ajuin dat zo is doorgekweekt dat het alleen maar smaakt naar de herinnering aan ui. Zo één waarbij de enige die er tranen van krijgt het ui zelf is, op het moment dat hij terugdenkt aan zijn woeste voorvaderen die goed Hollandse recepten als hachee tot een begrip hebben gemaakt. Nee, op dit broodje was het zo’n oer-ui waar je zelfs nog tranen van in je oren krijgt. Echt top. Of ik Berlusconi er voor moet bedanken weet ik niet (in ieder geval verdom ik het), maar deze Italiaanse kebab lijkt oorspronkelijker dan in veel Nederlandse tenten. En voor de prijs kan je er niet omheen. Wie doet de andere twee tenten?
PS. Bob kan héél boos kijken. De frites hebben ze er na “die blik” niet opgedaan. Daar moet toch eens EU regelgeving voor komen.
Trattoria
Piazza Dei Cinquecento
Roma
Kebabreporters: Dönerland – de kebabspecialist
Broodje nummer één in mn mik, we lopen weer verder door de Kinkerstraat. Dertig meter (spreekwoordelijk) later is een Döner Plaza, maar die laat ik links liggen. We wandelen ineens tegen een bord aan dat toch echt te aanlokkelijk is om voorbij te lopen. ‘Kebabspecialist‘ staat er. Deze zaak op nummer 312 draagt de naam Dönerland. Op de menu’s staat ook nog eens: ‘De eerste en de beste in Amsterdam’. Kom maarrrrrrrrrrrrrrr op!!
Al snel kreeg ik mn broodje gebracht in het welbekende bakje. Vorkje erbij, alles in ordnung. Een grote fles knoflook ernaast, sambal staat al op tafel. Met zo’n bord en zo’n claim moet het natuurlijk wel wat worden met de Dönerland. En ja, het was wat. Een bovengemiddeld broodje dat hier geserveerd werd! Eindelijk weer eens een tentje waar je echt waar voor je geld krijgt.
De drie euro die ik kwijt was, bezorgde me een overheerlijk geroosterd broodje dat door zn dunne korst perfect gegeten kan worden. Tevens droeg dit broodje de beste ribbeltjes die me tot nu toe onder ogen kwamen in de wereld die Döner heet. Genoeg vlees om tot de bodem te kunnen blijven entertainen en de juiste dosering, perfect verdeeld, groenvoer. Groenvoer dat bestond uit rode kool, ui, wortel, tomaat en komkommer… Klinkt normaal toch? Maar dat was het niet. Er zat iets zuurs in en, zoals de lezers wellicht weten, daar hou ik van. Lekker zuur dat afsteekt tegen het kruidige vlees, de waterige, maar hitsige sambal en de frivole knoflooksaus. Ja, dit is een goed, bovengemiddeld broodje kebab. Ik geloof dat het ook met liefde wordt gemaakt; er hangt een positieve air in dit fijne tentje. Binnenkort eens een grote halen, kijken of het uberhaupt concurrentie is voor de Ibo in dit deel van de stad.
