Kebabreporters on tour: Den Haag, Ensar Firini
De Tour was begonnen. We waren in Den Haag. Tedje zou ons naar prachtige locaties leiden. Zoals te zien kreeg vrijwel iedereen binnen 5 minuten een bekeuring aan zijn ass. Ik stond ondertussen in een Kebabzaak. Als je vanaf station HS de stationsstraat in loopt kom je vrij snel aan je linkerhand op nummer 97 bakkerij Ensar Firini tegen. Ik liep iets te vroeg naar binnen dus de beste man had nog geen klanten gehad en daarom geen wisselgeld. Of ik even bij de buren wilde gaan wisselen dan maakte hij het broodje klaar. Aangezien de buren ook niet konden wisselen besloot ik een flesje cola te halen bij de islamitische supermarkt aan de overkant. Eenmaal terug gekomen in de bakkerij lag er een mooi zilver pakketje voor mij klaar. Het eerste Haagse broodje was daar!! Kosten was 3 euro.
Aangezien de rest van de groep dus werd bezig gehouden door de sterke arm der wet besloot ik hen even te laten voor wat ze waren en aan de overkant in een bushalte mijn broodje bakker te maken. Wat had ik precies gekregen? Een behoorlijke unit. Met in eerste oogopslag al behoorlijk veel tomaat. Het broodje was goed geroosterd. Helaas was het gevuld met kipkebab. Stevig gekruid om de kipsmaak te verdoezelen maar niet gelukt. Als groenvoer de gebruikelijke sla komkommer tomaat maar ook tomaat en tomaat. Jezus wat zat er veel tomaat op dit broodje. Echt teveel. Het broodje werd afgemaakt met wat knoflooksaus en kennelijk wat sambal alleen was deze laatste niet te proeven. Even later was het broodje op. De boetes op zak en konden we verder. We zouden nauwlettend in de gaten worden gehouden.
Kebabreporters: Alkmaar, Istanboel
Nu de tocht der tochten met rasse schreden nadert begon ik mij een beetje zorgen te maken. Zo heel veel kebab heb ik de laatste tijd niet gegeten, eigenlijk eet ik sowieso een stuk minder de laatste tijd. Iets minder Jan Beton kon namelijk niet zo heel veel kwaad. Maar nu begon ik hem een beetje te knijpen, zou ik nog wel op topniveau mee kunnen eten? Tijd voor een beetje training dus. En het is ook Heel Erg Maandag dus jezelf verwennen met wat kebab kan geen kwaad dan.
Gelukkig had ik laatst een tip van iemand gekregen voor een zaak in Alkmaar, dus deze keer hoefde ik niet te zoeken, dat liet ik aan de TomTom over. Bakkerij Istanboel aan het Geert Groteplein, nummer 9. Helaas draaide er maar 1 rol, en dan weet je het tegenwoordig wel. Kip. De trend blijft zich doorzetten, helaas. Het broodje was bijzonder snel klaar, iets wat ik helemaal niet erg vond. Deze snelheid zou ik graag vaker zien! Voordeel van kebab halen in een bakkerij is meestal dat het brood erg goed is, wat ook hier het geval was. De kip was goed te doen al is het natuurlijk geen lam. Klein beetje sla, aangevuld met een klein beetje ui, en welgeteld 1 sliertje kool. Een onzichtbare en niet te proeven knoflooksaus. Toch zeker 4 druppels sambal. Dat mag, nee moet, natuurlijk beter. Ach, geen slecht 2,50 broodje, als tussendoortje. Helaas betaal je er hier 3,50 voor. Voor 1 euro minder zou ik nog wel eens terug komen. En tot mijn tevredenheid merkte ik dat ik na dit broodje best nog een broodje zou lusten, dus met de tour komt het wel goed.
Kebabreporters: Leeman Döner, twee jaar later
In 2009 werd deze bekende toko in Amsterdam al eens bezocht door Peter, wat resulteerde in een recensie die er mocht zijn. Het is inmiddels twee jaar later en tijd voor een nieuw kritisch bezoek. De standaard moet hoog blijven en we kunnen niet altijd maar terugkijken naar kebabs die we in het interbellum aten. Without further ado, de Leeman Döner!
Na een behoorlijk aantal weekenden te lui zijn om op de fiets te stappen, was het gisteren eindelijk zover. Ik zou naar de van Woustraat fietsen om de infamous Leeman Döner te testen.
Toen we in 2010 naar dat suffe, snel te vergeten, hiphopfeest Appelsap gingen, was hij gesloten. Dus bezocht ik uit kebabnood de suffe, snel te vergeten en inmiddels een stil faillisement gestorven Dönerium aan de overkant. Wat een kutdag was dat zeg. De Leeman Döner dus. Veel over gehoord. Ze maken in ieder geval hun eigen brood.
Na een stief kwartiertje fietsen parkeerde ik mn stalen ros naast nummer 160 en stapte verwachtingsvol naar binnen. Zo, het is me een partij warm hier binnen!!! Een kleine ruimte vol dikke spitten en drukdoende Lee-mannen (en vrouwen). Dit is een tent waar het altijd aan is; er staan nu dan ook vier, vijf man binnen te kanen en te bestellen. De keus is kip of lam, ik betaal twee euro. Erg snel krijg ik mn schatje in de handen gedrukt. Buiten, aan een statafeltje, begint het werk. Wat meteen opvalt aan deze döner is het brood. Zelfgemaakt. Lekker dun brood met redelijk wat meel of wat dat witte spullie ook is. (hoe zeg je dat?? het geeft af? je fikken worden er wit van?)
Goed.
Het werkt; het brood is erg lekker en eet goed weg. Ook heb je het idee, nee, het IS zo, dat je meer vlees dan brood hebt. Significant meer vlees dan brood. Het vlees is zoals verwacht vers van de rol en smaakt fijn. Ik twijfel of het lam is…maar lekker is het wel. De sambal is precies goed, de knoflooksaus is wat matig. Daar mag meer van het hoofdingrediënt in. Wel lekker grote flessen op tafel trouwens. Het enige, echte, minpuntje is dat het qua groente hoort bij de Twilight Zone die twee-eurokebab is. Er zitten verdomme alleen wat sliertjes sla op.
Nou zie ik verderop tomaat en wellicht nog veel meer handel, maar dat is schijnbaar voor andere gerechten ofzo. Jammerdepammer…misschien dat ze wat extra’s zouden kunnen doen, dan stijgt de Leeman meteen hard in de ranking. Oordeel; goeie tent, dat brood kickt ass, jammer van het groenvoer.
