Op de site Nieuwzuur.nl kwamen het volgende artikel tegen. We plaatsen hem graag door.  “Ik kan niet slapen, en dat is de schuld van een Italiaanse regisseur. Een (naar ik aanneem) man, die me van dichtbij liet zien hoe het riempje van de helm van Wouter Weylandt werd doorgeknipt. Een man die me liet zien hoe een wielrenner lag te sterven. Of misschien zelfs al dood was.

Het is een beeld dat me nog lang zal bijblijven, en dat ik misschien wel nooit meer vergeet. En omdat ik een ander beeld wil, ben ik gaan zoeken naar foto’s. Beelden die ik zelf schoot, van de keren dat ik Weylandt in het echt zag, bij de start van de Giro, nu ruim een jaar geleden, en bij de proloog van de Eneco Tour, ook in 2010. Het helpt niet. Pratende Belgen, Wuyts en Camps, helpen ook niet. In maanden waarin ik de ene na de andere dode in het Middenoosten op foto’s en TV van dichtbij heb gezien vind ik dat raar. Ik weet dat wat vandaag gebeurd is niet meer of minder erg is dan een Libiër die sterft, of een Nederlandse vader die ’s ochtends op weg naar z’n kantoorbaan van z’n fiets wordt gereden. En toch is m’n reactie vele malen heftiger.

Voor een liefhebber zijn wielrenners helden. Je mag van renners vinden wat je wilt, maar schoon of niet schoon leveren ze bijna onmenselijke prestaties. Je gaat ze kennen, herkennen ook, aan de manier van fietsen, aan hun truitjes, aan hun koersgedrag. Stiekem wil je zelf wel wielrenner zijn. Koersen, witte mouwtjes en broekspijpen kweken, de wereld zien, en winnen. Ik wil zelf wielrenner zijn, terwijl ik met een zak chips op de bank zit, zoals ik zondagavond nog profvoetballer wilde zijn. En zondagmiddag Formule 1 coureur. Dit stukje gaat helemaal niet alleen over wielrenners, bedenk ik me.

Dit stukje gaat niet alleen over Weylandt, over Kivilev, over Casartelli. Over Simpson. Agostinho. Galvez. Ik denk vandaag ook aan Ayrton Senna, Gilles Villeneuve, Ulrike Maier. En aan Nodar Koemaritasjvili, wiens naam ik moest googlen. Op Twitter kwam de naam Jack Middelburg voorbij. Tientallen doden door de jaren heen in de Dakar-rally. De lijst is veel en veel te lang. Allemaal mensen die om het leven kwamen omdat ze de beste wilden zijn. Maar ook mensen die misschien wel geconfronteerd werden met onverantwoorde risico’s, of die die risico’s zelf namen, omdat wij zo nodig vermaakt moeten worden. Brood en spelen.

Als ik eerlijk ben, denk ik dat dat me dwars zit, en dat ik mede daarom zo heftig reageer. Niet alleen omdat ik het live meemaak, maar ook omdat ik me mede schuldig voel. Ik wil, diep van binnen, coureurs zien crashen. Het mooiste stuk van een Grand Prix is de start. Bobsleeërs mogen ondersteboven, skispringers die uit de lucht vallen alsof ze zijn neergeschoten zijn geweldig spectaculair. De Hahnenkamm in Kitzbühel is prachtig met dwarrelende skiërs na teveel “rücklage”. Een Maleisische baanwielrenner met een stuk hout door z’n been is cool. En wegwielrenners moeten af en toe met een noodgang langs een ravijn scheren, en soms zelfs op hun plaat gaan. Sensatie. Niet op z’n Beloki’s, z’n Dekkers of z’n Jalaberts, maar tegen een gebroken sleutel- of zelfs dijbeen hier of daar zeg ik geen nee. Als ze maar wel weer opstaan. Ik, als kijker, wil dat mijn helden heel dicht bij het randje en soms erover gaan, maar ze moeten weer opstaan. Altijd.

Wouter Weylandt stond niet meer op. Hij had geen schijn van kans. Weylandt ging dood terwijl hij probeerde de beste te zijn, zoals op de kop af een jaar geleden. Weylandt stierf, oh schrale, schrale troost, terwijl hij deed wat hij misschien wel het allerliefste deed. Maar hij had verdomme “gewoon” weer op moeten staan.”