Verslag door Bob Kepap

Het is aardig dat je als kebab reporter wordt geconfronteerd met je eigen vooroordelen. Ga maar na wat je triggert om een broodjeszaak binnen te gaan (deze vraag  is niet voor Bert. Dan geldt: as long as it moves, I’ll eat it). Wat kenmerken: Uithangbord en inventaris met veel rood, draaiende vleeschspies, salade bar, sauzen, personeel met Mediterraan uiterlijk.….

Ze zijn allemaal al eens fout gebleken in onze zoektocht naar de holy grail onder de kebab. Dus hier een verslag van een Sandwich Grec. Wie denkt dat Kebab alleen Kebab is als er Kebab op staat kan nu weer wat anders gaan doen.

Mijn baas had me vandaag voor een klusje naar Parijs gestuurd. Trein vertraging, kortom met honger het hotel aan de Boulevard de Grenelle in. Ik slaap hier regelmatig, en ken de buurt. Tamelijk fantasieloos besluit ik tot een snelle kebab. Wat een narigheid, de buurman is dicht. Smerige zaak, maar acceptabele kebab voor overzichtelijke prijs en echt de buurman, als je de videotheek negeert. Nu ken ik nog een goede kebabber, vlak bij de Ecole Militaire, tegenover de Eifeltoren. Da’s een kwartiertje lopen, dus dat gaat nog wel. Alleen duurt het vandaag wat langer. Morgen protesteren de Fransen tegen het verlagen van pensioenen, het uitzetten van Roma en het hebben van een uitgeweken Hongaar als president. Eens per eeuw lopen dat soort protesten uit de hand, waarna ze guillotines oprichten. Maar omdat ze zo vaak staken is het meestal gemoedelijk en goed georganiseerd. De hekken en betonblokken staan al keurig opgesteld, zodat ik stug om moet lopen. Met uitzondering van de agent van toezicht is de gehele Parijse politiemacht vanavond vroeg onder de wol, zodat ze morgen vrolijk naar de demonstranten kunnen zwaaien.

Door al die voorbereidingen zie ik pas laat dat de kebabber niet meer is. Er zit nu een grand café waar hordes Amerikanen nu al het beste plekje hebben opgezocht voor een goed uitzicht op de demonstratie van morgen. Teleurgesteld keer ik terug naar het hotel… Dan zie ik ineens de buurman van de buurman (nee, niet de videotheek). Het is Sandwich Grec.

Hier komende de plussen een minnen: het is geen Turk, maar zeker een Mediterraan (plusminus). Er is een bord met een duidelijke foto (plus), er is een draaiend spit (plus), er staat een rij voor de winkel (dubbel plus) en het product staat niet aangekondigd als gyros. Want ik hou van mijn Shoarma en mijn Gyros, maar da’s geen kebab. Maar hoe zit het met de Sandwich Grec?

Ik waag het er op. Op het spit zit kip. Ik heb trek in een Kip Kebab, dus dat kan. Je kan kiezen uit drie sauzen, waaronder een hete chilisaus en een goede knoflook (plus). Het broodje is een eerlijk vloerbroodje, warm en vers tot in de perfectie (dubbel plus). Het is alleen niet rond, of deel daarvan. Het is een puntbroodje. Nu, hier kunnen we een stammenoorlog over beginnen. Ik vind het best innovatief en eigenlijk iets wat in ieder geval alle pita zou moeten vervangen. Deze vorm maakt een goede verdeling van groente, vlees en saus tot iets wat zelfs het D.C. personeel aan kan. De groente is simpel, maar vers: sla, tomaat en ui en niet in opdringerige hoeveelheden.

Het vlees is gewoon goed, en in stevige hoeveelheid (plus). Tot slot wordt er een lading friet op gedonderd (dubbel min). Wat dat laatste betreft: ik heb bij Place de Clichy prima kebab gegeten, en op de Boulevard de Rochequart een bijna acceptabele shoarma. Daar flikte men hetzelfde. Dus friet is geen discriminerende factor in het beoordelen in Parijs.

Samenvattend. Je kan, bij het eten van Kebab uitgaan van het zieligheidsprincipe (hoe zieliger het beest des te lekkerder het broodje). In volgorde: Kebab Kip – Kebab Lam – Kebab Bambi. Dan scoort deze kip niet goed. Ook is de kruiderij is wat aan de magere kant. Verder heb je hier voor €4,60 een prima broodje dood vlees, dat zo voor “the real deal” door kan gaan. Ben kan er zelfs voor € weinig wat extra kaas op krijgen. Conclusie: Een Sandwich Grec kan hier prima worden genuttigd zonder de kebabprincipes veel geweld aan te doen. Het is een verwarrende wereld.