Kebabreporters: Alkmaar, Istanboel
Nu de tocht der tochten met rasse schreden nadert begon ik mij een beetje zorgen te maken. Zo heel veel kebab heb ik de laatste tijd niet gegeten, eigenlijk eet ik sowieso een stuk minder de laatste tijd. Iets minder Jan Beton kon namelijk niet zo heel veel kwaad. Maar nu begon ik hem een beetje te knijpen, zou ik nog wel op topniveau mee kunnen eten? Tijd voor een beetje training dus. En het is ook Heel Erg Maandag dus jezelf verwennen met wat kebab kan geen kwaad dan.
Gelukkig had ik laatst een tip van iemand gekregen voor een zaak in Alkmaar, dus deze keer hoefde ik niet te zoeken, dat liet ik aan de TomTom over. Bakkerij Istanboel aan het Geert Groteplein, nummer 9. Helaas draaide er maar 1 rol, en dan weet je het tegenwoordig wel. Kip. De trend blijft zich doorzetten, helaas. Het broodje was bijzonder snel klaar, iets wat ik helemaal niet erg vond. Deze snelheid zou ik graag vaker zien! Voordeel van kebab halen in een bakkerij is meestal dat het brood erg goed is, wat ook hier het geval was. De kip was goed te doen al is het natuurlijk geen lam. Klein beetje sla, aangevuld met een klein beetje ui, en welgeteld 1 sliertje kool. Een onzichtbare en niet te proeven knoflooksaus. Toch zeker 4 druppels sambal. Dat mag, nee moet, natuurlijk beter. Ach, geen slecht 2,50 broodje, als tussendoortje. Helaas betaal je er hier 3,50 voor. Voor 1 euro minder zou ik nog wel eens terug komen. En tot mijn tevredenheid merkte ik dat ik na dit broodje best nog een broodje zou lusten, dus met de tour komt het wel goed.
Kebabreporters: Leeman Döner, twee jaar later
In 2009 werd deze bekende toko in Amsterdam al eens bezocht door Peter, wat resulteerde in een recensie die er mocht zijn. Het is inmiddels twee jaar later en tijd voor een nieuw kritisch bezoek. De standaard moet hoog blijven en we kunnen niet altijd maar terugkijken naar kebabs die we in het interbellum aten. Without further ado, de Leeman Döner!
Na een behoorlijk aantal weekenden te lui zijn om op de fiets te stappen, was het gisteren eindelijk zover. Ik zou naar de van Woustraat fietsen om de infamous Leeman Döner te testen.
Toen we in 2010 naar dat suffe, snel te vergeten, hiphopfeest Appelsap gingen, was hij gesloten. Dus bezocht ik uit kebabnood de suffe, snel te vergeten en inmiddels een stil faillisement gestorven Dönerium aan de overkant. Wat een kutdag was dat zeg. De Leeman Döner dus. Veel over gehoord. Ze maken in ieder geval hun eigen brood.
Na een stief kwartiertje fietsen parkeerde ik mn stalen ros naast nummer 160 en stapte verwachtingsvol naar binnen. Zo, het is me een partij warm hier binnen!!! Een kleine ruimte vol dikke spitten en drukdoende Lee-mannen (en vrouwen). Dit is een tent waar het altijd aan is; er staan nu dan ook vier, vijf man binnen te kanen en te bestellen. De keus is kip of lam, ik betaal twee euro. Erg snel krijg ik mn schatje in de handen gedrukt. Buiten, aan een statafeltje, begint het werk. Wat meteen opvalt aan deze döner is het brood. Zelfgemaakt. Lekker dun brood met redelijk wat meel of wat dat witte spullie ook is. (hoe zeg je dat?? het geeft af? je fikken worden er wit van?)
Goed.
Het werkt; het brood is erg lekker en eet goed weg. Ook heb je het idee, nee, het IS zo, dat je meer vlees dan brood hebt. Significant meer vlees dan brood. Het vlees is zoals verwacht vers van de rol en smaakt fijn. Ik twijfel of het lam is…maar lekker is het wel. De sambal is precies goed, de knoflooksaus is wat matig. Daar mag meer van het hoofdingrediënt in. Wel lekker grote flessen op tafel trouwens. Het enige, echte, minpuntje is dat het qua groente hoort bij de Twilight Zone die twee-eurokebab is. Er zitten verdomme alleen wat sliertjes sla op.
Nou zie ik verderop tomaat en wellicht nog veel meer handel, maar dat is schijnbaar voor andere gerechten ofzo. Jammerdepammer…misschien dat ze wat extra’s zouden kunnen doen, dan stijgt de Leeman meteen hard in de ranking. Oordeel; goeie tent, dat brood kickt ass, jammer van het groenvoer.
Kebabreporters: Te vermijden in 2011
Pleuris 2010. Wat mij betreft verbranden we collectief alle kalenders die tijdens deze duistere periode zijn verschenen en hebben we het er met zijn allen nooit meer over. Wat een faal jaar. Toegegeven, ik ben ziek momenteel dus mijn mening is misschien ietwat gekleurd, maar meestal spuit ik alleen dit soort narigheid op dagen die met een M beginnen. En dan wensen de andere reporters nog dat er een top vijf komt ook? Prima, maar dan wel een top vijf gewijd aan de meest afzichtelijke, stinkende, ziekteverwekkende ‘broodjes kebab’ die ik voorgeschoteld gekregen heb.
#1. Doner 66, Utrecht
De grootste belediging tot kebab die ik ooit heb ontvangen. En het was nog mijn introductie in het leven van kebabreporter ook. Leugens op de borden (lamskebab; ‘uniek in Utrecht’. Right.), weinig groen, vreselijk droog vlees en een belachelijk bedrag van €5 voor een broodje wat nog eens erg klein is ook. Toendertijd introductie prijs, inmiddels kost het ‘broodje’ €6.
#2. Fat Tony’s, Leeds
Helaas kan ook ik mij niet beperken tot onze eigen landsgrenzen; nummer 2, is toch echt te vinden in Leeds, Engeland. Je krijgt een wrap met droog eiervlees voor €4. Klaar.
Mijn vermoeden is dat mensen hier uitsluitend komen om ‘Fat Tony’ te vriend te houden, want met een naam als deze moet hij wel vrienden in het verkeerde circuit hebben.
#3. Broodje Nobel, Utrecht
Een zacht wit bolletje met droog eiervlees, een belachelijk bedrag van €4,50 en een verkoper die veel te opdringerig was. Brrr.
#4. Huzur, Utrecht
Helaas, zoals al voorspeld door Bert moet ik er ook een durüm tussen gooien. Nou komt dat o.a. omdat de Huzur geen broodjes verkoopt. Ook geen lamsvlees overigens. Je krijgt een durüm kipsvlees voor €3,50 die je maag er mogelijk toe aan zet om te geloven dat het te eten krijgt. Maar dat eten moet je dan wel ergens anders bestellen, want erg vullend is het voedsel bij Huzur niet. Voornamelijk geschikt na een avondje drinken, zodat je misschien niet meer door hebt dat je durüm kip staat te eten.
#5. Automatiek (K)ruys, Utrecht
Slechtste service ooit, slechtste gezelschap ooit. Stinkende halfdronken gasten die vermoedelijk net in Hoog Catharijne hebben geslapen houden je gezelschap terwijl jij je nauwelijks gegrilde broodje probeert weg te werken. Sla, saus en vlees allemaal erg standaard voor €3,50. Voornamelijk op de maandag vermijden.
Dus, dat was mijn chagrijn weer voor deze week. Gelukkig is dit jaar bijna over. Laten we hopen dat er in 2011 erg veel smakelijke beestjes geboren worden, en heel wat chefs besluiten hun deuren en hun spit voor ons open te stellen. Mijn goede voornemen is om vooral veel mooie verhalen te schrijven. Alvast een gelukkig nieuwjaar!
